A finalidade era manter o marisco vivo tras a súa captura na época de abundancia e telo dispoñible para a súa venda en momentos de maior demanda que, ademais, coincidían coa veda da súa captura, normalmente verán, e outras datas sinaladas como Nadal ou Semana Santa
A idea xurdiu dunha veciña de Ortigueira, Dna. María Luísa Soto, que se deu conta da abundancia de marisco na zona. A propiedade foi pasando por varias mans e tras a Guerra Civil quedou en mans de D. José Vázquez Oroza.As especies de marisco que se comercializaban eran: centola, boi de mar, lagosta, lumbrigante, camarón e nécora.