Trátase de casas amplas, en comparación coas habituais da época, con xenerosas ventás e formas que chocaban coa sobriedade estilística da construción popular do XIX galego. Os recentemente chegados adornaban as fachadas, rodeaban as súas casas de xardíns (non hortas), instalaban valos e cancelas de ferro forxado e labraban formas decorativas na madeira dos portóns. Os promotores impuxeron criterios e gustos habituais en Bos Aires ou A Habana, e mesmo importaron detalles e ideas da xa entón mitificada cidade de París.